Wersja 5.3 - Co nowego?
Wersja 5.3 dotyczy przede wszystkim ekranu aparatu. Autofokus, obiektyw i moment ujęcia były dotąd decyzjami aplikacji; w 5.3 są twoje — i nikomu, kto nigdy nie otwiera tych menu, nie ubywa ani jedna możliwość. Edytor punktu dostaje to samo podejście do wartości, które przechowuje, a tryb wideo uczy się spisywać to, co zostało powiedziane.
Ostrość, która zostaje tam, gdzie ją postawisz
Za przednią szybą autofokus miota się między szkłem a drogą. Półka, którą fotografujesz co tydzień, za każdym razem wychodzi trochę inaczej. Żadne z tych dwojga nie jest problemem ustawień — to autofokus sumiennie wykonujący swoją pracę na niewłaściwym obiekcie.
Przycisk AF jest teraz zawsze na wizjerze. Stuknięcie blokuje ostrość tam, gdzie jest; ekspozycja nadal się dostraja, więc tunel albo nisko zawieszone słońce i tak dadzą użyteczne ujęcie. Przytrzymanie otwiera resztę:
- Autofokus tylko na dal utrzymuje autofokus w działaniu, ale na dalekich obiektach: pomaga nie dopuścić, by przednia szyba, deszcz na niej albo deska rozdzielcza stały się tematem — a przy tym nadal śledzi drogę, gdy ta się zmienia, czego twarda blokada nie potrafi. To tryb do jazdy.
- Zapisz bieżącą ostrość zapamiętuje odległość, na której jesteś, osobno dla każdego obiektywu. Zablokuj na zapisanej ostrości wraca do niej przy każdej kolejnej wizycie, dzięki czemu półka, brama albo licznik są kadrowane za każdym razem tak samo.
- Ustaw ostrość ręcznie otwiera skalę: przesuwaj ją, patrz na obraz i zatrzymaj się tam, gdzie chcesz. Do ujęcia, z którym autofokus nigdy się nie zgodzi.
- Ostrość przy starcie robi którąkolwiek z tych rzeczy sama, gdy tylko aparat się otworzy.
Wszystko o ostrości na jednej stronie.
Każdy obiektyw twojego iPhone’a — po nazwie
iPhone z kilkoma aparatami zwykle chowa je za jednym suwakiem zoomu. Do zdjęć okolicznościowych to słuszne, do inwentaryzacji nie: dwa zdjęcia tej samej ściany powinny powstać przez to samo szkło i w tym samym kadrze.
- Pasek obiektywów umieszcza każdy stopień na skali, którą można przeciągać albo stukać, a pod nią selektor obiektywów: AUTO albo jedna ogniskowa. Wybierz ogniskową, a obraz nigdy więcej nie zmieni obiektywu sam.
- Plakietka zoomu zawsze nazywa obiektyw, który naprawdę pracuje — widać więc, kiedy iOS po cichu podał zbliżenie z ultra szerokokątnego zamiast z oczekiwanego obiektywu.
- Pojedynczy wybrany obiektyw sięga teraz maksimum swojej matrycy, a skala za punktem, w którym iOS przestaje go zalecać, blednie — zawsze więc wiadomo, gdzie skończył się ostry zakres.
- Wszystkie obiektywy i cały zakres zoomu są bezpłatne. Do pakietu PRO należy tylko zapamiętywanie ostatniego obiektywu i zoomu.
Więcej o obiektywach i zoomie.
Kilka sekund między stuknięciem a ujęciem
Palec na ekranie porusza telefonem, a na tyczce, maszcie albo statywie jest to dokładnie ta wibracja, której chciałeś uniknąć. Przycisk aparatu u góry ekranu otwiera teraz menu z samowyzwalaczem migawki — 1, 3, 5 albo 10 sekund — obok aparatu tylnego i przedniego. Wokół migawki odlicza pierścień, a drugie stuknięcie je przerywa. Rozpoczęcie nagrania wideo także odlicza; zatrzymanie nigdy nie czeka, podobnie jak Apple Watch, pilot Bluetooth i przyciski sprzętowe — one i tak nie dają wibracji.
Więcej o samowyzwalaczu migawki.
Wizjer przygotowany do zadania
Wszystkie te opcje są domyślnie wyłączone — aparat, którego nigdy nie konfigurujesz, zachowuje się dokładnie tak jak wcześniej.
- Przypisz Pojedyncze stuknięcie, Podwójne stuknięcie i Długie naciśnięcie do ostrości, migawki, blokady ostrości albo czarnego ekranu. Przydatne w rękawiczkach albo z telefonem w uchwycie, do którego trudno sięgnąć.
- Czarny ekran nagrywa dalej przy zgaszonym wyświetlaczu — do długiego nagrania z przedniej szyby nocą i wszędzie tam, gdzie telefon nie może świecić. Podwójne stuknięcie przywraca wizjer.
- W trybie wideo przycisk lampy błyskowej staje się przełącznikiem światła wideo z własną jasnością, odrębnego od lampy do zdjęć.
- Przyciski AF i mikrofonu można ustawić tak, by stuknięcie tylko informowało o stanie, a wszystkie zmiany żyły w menu przytrzymania — wtedy przypadkowe muśnięcie podczas jazdy niczego nie zmienia.
Każda wartość punktu — i skąd pochodzi
Edytor punktu ma teraz dwa widoki. Prosty to znany kompaktowy edytor i pozostaje domyślny. Zaawansowany pokazuje, skąd wzięła się każda wartość — GPS, teren, to, co wpisałeś, samo zdjęcie — i pozwala wybrać tę, której ufasz, dla wysokości, adresu, kursu i kierunku albo wpisać własną, czego edytor wcześniej nie umożliwiał. Nic się nie zmienia, dopóki nie stukniesz Zastosuj: wyszukanie, pomiar albo odczyt ze zdjęcia zawsze tylko proponuje kandydata.
Dołączone zdjęcie jest utrzymywane w zgodzie pole po polu. Synchronizacja zdjęcia podaje, ile wartości się różni, a ty raz decydujesz, co ma z tym zrobić Gotowe: pytać, zapisywać po cichu albo zostawić zdjęcie w spokoju. Wyczyszczenie tytułu, notatki, adresu albo wysokości proponuje usunięcie tego również ze zdjęcia — zawsze wyłączone, dopóki sam tego nie włączysz.
Więcej o zaawansowanym edytorze punktu. · Edytor punktu.
To, co powiedziano przed kamerą — tekstem
W iOS 26 nagranie można przepisać wprost na iPhonie — nic nie jest wysyłane. Na każdą frazę przypada wiersz ze znacznikiem czasu: stuknij go, aby przejść do tego momentu w wideo, wyszukaj po słowach fragment, który pamiętasz połowicznie, popraw wiersz źle usłyszany przez rozpoznawanie, pokaż wiersze jako napisy podczas odtwarzania oraz eksportuj lub importuj napisy SRT.
Więcej o transkrypcjach i napisach wideo.